Onze Cattery · Over ons

Wij zullen ons hier wat over onszelf vertellen, wij zijn Marco en Marloes.

Wij wonen in een klein, knus huisje samen met onze 6 Maine Coons.


Marloes:

Al mijn hele leven ben ik gek geweest op dieren, het maakte niet uit wat, alles is leuk. Ik heb ook altijd al iets met dieren willen doen en heb ook al verschillende dingen gedaan zoals bijvoorbeeld vrijwilligerswerk bij de dieren ambulance. Ik ben opgegroeid met honden maar sinds ik een relatie heb met Marco ben ik besmet met het katten virus en katten hebben sinds dien een speciaal plekje in mijn hart gekregen. 

Marco:

Marco is zijn hele leven al opgegroeid met dieren en vooral katten. Toen ik een relatie met hem kreeg had hij twee lieve poezen, Angel en Diesel. Twee huis, tuin en keuken katjes, maar oh zo lief. Marco is erg handig en maakt dan ook van alles voor de huis tijgers zodat zij ook een mooi thuis hebben om in te leven. Van werpkist tot een speciale deur voor het kattenluikje, niks is te gek.

 

Vlak na dat wij een relatie kregen, kreeg ik telefoon van een kennis die niet langer voor zijn kruising Siameesje kon zorgen, of ik hem wilde hebben (iets wat ik er ooit uitgeflapt had). Marco wilde dit wel proberen met zijn poezen, aangezien ik thuis nog een blinde en dove hond had, en dit ging geweldig met de twee poezen, zo hadden wij in eens 3 huis tijgers waarvan één mijn aller eerste eigen katje was, Indigo.

Omdat wij beide gek zijn op dieren was de keuze naar het fokken met katten snel gemaakt. Wij kwamen uit bij het ras Maine Coon omdat zij qua uiterlijk en karakter het beste bij ons passen.

Zo kregen wij in 2011 ons eerste Maine Coon poesje Luna. Helaas bleek zij al snel niet geschikt om mee te fokken, dus haar hebben wij laten steriliseren en zij wandelt nog steeds lekker bij ons in huis. Maar in 2011 kregen wij ook Kiki.  Deze flinke meid was wel geschikt om nestjes mee te nemen en  zij is dan ook mama geworden van ons aller eerste Odingi nestje.

In 2012 zijn wij verhuisd naar een geschikter huisje om met onze wondertjes te fokken alleen ging de verhuizing niet allemaal over rozen . Indigo werd al snel na de verhuizing heel erg ziek, acute nierfalen. Helaas heeft hij dit gevecht niet mogen winnen en zijn wij hem eigenlijk veel te vroeg verloren. Ook Angel werd ziek, zij kreeg een hart probleem, iets waar zij nog een jaartje mee heeft kunnen leven. Maar na dat jaar ging het helemaal fout, Angel had een bloedprop in haar rug gekregen en was verlamd vanaf haar middel. Helaas was daar niks aan te doen en hebben wij haar ook moeten laten gaan. Om de emotionele achtbaan compleet te maken beviel Kiki twee dagen later van haar eerste nestje, 6 prachtige kittens!

Diesel heeft dit nestje nog wel mee kunnen maken, maar helaas begon zij problemen met haar lever te krijgen. Weer iets waar niks aan gedaan kon worden en met groot verdriet hebben wij haar ook moeten laten gaan omdat het niet langer meer ging. Maar van het eerste nestje van Kiki hadden wij wel twee prachtige polydactyl dames en een geweldige polydactyl manneke gehouden, drie pracht Coontjes die ons veel troost hebben gegeven.

In 2012 zijn wij ook trotse eigenaren geworden van onze eigen kater. Damon. Wij hebben hier hard over na gedacht, een (niet geholpen) kater in huis nemen is niet niks, en wij wilde geen apart verblijf voor hem, hij moest gewoon bij ons in huis wonen. Zou dit niet werken, zouden wij hem laten helpen en zou hij lekker als knuffelbeer bij ons blijven. Wij hebben het risico genomen en dit heeft geweldig uitgepakt. Damon woont gezellig bij ons in huis, sproeit niet, vecht niet en hij is super lief voor de kittens. Kortom, een risico meer dan waard geweest om te nemen! Weer een geluk momentje in onze cattery.

Tot eind 2013, het katertje dat wij hadden gehouden van Kiki haar eerste nest kreeg een longontsteking. Iets waarvan je denkt, antibiotica er in en hij is er van af. In dit geval dus helaas niet, na 3 verschillende antibiotica kuren bleek het alleen maar erger te worden en zijn longen waren zo slecht geworden dat hij hier niet meer van kon genezen, een klap in ons gezicht! In 2 jaar tijd zijn wij 4 prachtige, lieve wonders verloren. Iets wat je niemand wenst mee te maken.

 

Na de beslissing om te gaan fokken hebben wij een hoop mee gemaakt, veel ellende, verdriet en pijn, maar ook heel veel mooie,wonderbaarlijke en geweldige momenten. De bevallingen, iets wat wij nooit meer zullen vergeten, zo mooi, zo teder, zo intens. De eerste stapjes, zo lief, zo onhandig maar zo leuk om te zien. De eerste keer beneden spelen, zo geweldig om mee te maken.

Alles bij elkaar is het een emotionele achtbaan geweest na het opzetten van onze cattery, maar voor alle pijnlijke momenten hebben wij zo veel mooie momenten terug gekregen. Wij kijken vaak naar  foto's en filmpjes van de nestjes en onze verloren maatjes en doen dit altijd met een lach op ons gezicht.  Dit katten en het fokken is onze liefde en passie, en dat zijn twee dingen die niet samengaan zonder verdriet maar ook zeker niet zonder geluk!